Profesor Mieczysław Przedpelski urodził się 5.02.1918 roku w Ičinie w Czechach. Do szkoły średniej uczęszczał w Gimnazjum w Mysłowicach.
Od 1939 roku zaangażował się czynnie w walkę partyzancką w Narodowej Organizacji Wojskowej i przyjmując pseudonim POBÓG.
Brał udział w wielkich bitwach partyzanckich, m.in. w Rozwadowie, a także w Lasach Janowskich. Bezpośrednio po wojnie podjął pracę w administracji jako zastępca kierownika Tymczasowego Zarządu Państwowego. 
W 1946 roku przeniósł się do Poznania i rozpoczął studia na Akademii Handlowej, kontynuując jednocześnie działalność konspiracyjną w organizacji „Młodzież Wszechpolska”.
Kariera naukowo-dydaktyczna.
W 1950 roku złożył egzamin magisterski i podjął pracę jako asystent w Katedrze Rachunkowości. W następnych latach awansował na stanowiska starszego asystenta i adiunkta. W 1958 roku przeszedł do Katedry Ekonomiki Przemysłu, kierowanej przez profesora S. Smolińskiego. W roku 1961 obronił pracę doktorską, a w 1968 pracę habilitacyjną. W tymże roku awansował na stanowisko docenta, a rok później został mianowany kierownikiem Zakładu Ekonomiki Pracy w Instytucie Ekonomiki Produkcji. W latach 1968-69 był prodziekanem Wydziału Ogólnoekonomicznego, a w latach 1969-72 zajmował stanowisko prorektora. W roku 1972, w uznaniu Jego dorobku, nadano Mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. W 1977 r. powierzono Profesorowi zorganizowanie Instytutu Polityki Społecznej. Funkcję Dyrektora tego Instytutu pełnił w latach 1977-83, aż do przejścia na emeryturę. W 1982 r. uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.
Publikacje Profesora nawiązywały początkowo do problemów praktyki rachunkowości, a następnie do problematyki ekonomiczno-organizacyjnej przemysłu, zwłaszcza na Ziemiach Zachodnich. W końcu Profesor skupił się na problemach aktywności zawodowej kobiet i tu powstały książki:
  • „Aktywizacja zawodowa kobiet w związku z procesem industrializacji.” Wyd. WSE Poznań 1966 (praca habilitacyjna).
  • „Struktura zatrudnienia kobiet w PRL.” Wyd. PWN Poznań-Warszawa 1975.
Profesor prowadził wykłady z różnych dziedzin, głównie na temat ekonomiki pracy i polityki społecznej. Prowadził również seminaria doktorskie, podyplomowe i magisterskie. Wypromował 7 doktorów oraz kilkuset absolwentów studiów magisterskich i podyplomowych.
Był autorem i współautorem wielu podręczników, z których najważniejszy to „Ekonomika pracy – Ekonomiczno-społeczne zagadnienia pracy człowieka.” Wyd. PWN 1981 (podręcznik ten został wyróżniony nagrodą przez Ministerstwo Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Technik).
Cały czas angażował się w prace społeczne na Uczelni i poza nią. Redagował „Roczniki Uczelni”, działał aktywnie w wojewódzkim oddziale PTE (był tam najpierw sekretarzem naukowym, a później wiceprezesem).
Otrzymał liczne nagrody i odznaczenia państwowe, w tym: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Ponadto za działalność wojenną w podziemiu nadano Mu Krzyż Partyzancki.

Zmarł 19 lutego 2001 roku.