Głównym celem projektu jest ocena potencjału pracy zdalnej w pobudzeniu konwergencji regionalnych i lokalnych rynków pracy oraz zwiększeniu wskaźnika aktywności zawodowej wśród kobiet.
W ramach projektu zostaną zebrane nowe dane ankietowe, które mają odpowiedzieć na kluczowe pytanie: czy wdrożenie rozwiązań dotyczących pracy zdalnej – w erze po pandemii – skłania pracowników w wieku 25-49 lat do przenoszenia się z obszarów miejskich do regionów peryferyjnych, a także zachęca kobiety mające obowiązki rodzicielskie względem dzieci poniżej szóstego roku życia, do zwiększenia aktywności zawodowej?
Zasięg geograficzny projektu koncentruje się na wybranych krajach Unii Europejskiej (Francji, Włoszech, Szwecji, Rumunii i Polsce). Wybór krajów opiera się na doświadczeniach popandemicznych w zakresie promowania możliwości pracy z domu dla matek opiekujących się dziećmi poniżej szóstego roku życia, a także obserwacji różnic w zakresie migracji regionalnych.
Główna hipoteza zakłada, że praca zdalna może znacząco wpłynąć zarówno na migrację osób z obszarów metropolitalnych do regionów peryferyjnych, jak i na współczynnik aktywności zawodowej kobiet w wieku produkcyjnym. Efekt ten jest jednak zależny od stopnia zaangażowania państwa w promowanie pracy zdalnej jako standardowej formy zatrudnienia.
